schousteren

Lëtzebuergesch
English
Français
Deutsch
Tipo
VRB
Verbo auxiliar
hunn
Particípio passado
geschoustert

Pronúncia (AFI)

[ʃˈəʊstəʀən]

Notas de uso

Variantes ortográficas

São sugeridas apenas variantes verificadas pela fonte.

  • geschoustert
  • schouster
  • schousteren
  • schousters
  • schoustert

Conjugação verbal

Infinitivo
schousteren
Particípio passado
geschoustert
Verbo auxiliar
hunn
Indicativo · Presente
ech
schousteren
du
schousters
hien / hatt / si
schoustert
mir
schousteren
dir
schoustert
si
schousteren
Indicativo · Pretérito composto
ech
hu geschoustert
du
hues geschoustert
hien / hatt / si
huet geschoustert
mir
hu geschoustert
dir
hutt geschoustert
si
hu geschoustert
Indicativo · Mais-que-perfeito
ech
hat geschoustert
du
has geschoustert
hien / hatt / si
hat geschoustert
mir
hate geschoustert
dir
hat geschoustert
si
hate geschoustert
Condicional · Presente
ech
géif / géing schousteren
du
géifs / géings schousteren
hien / hatt / si
géif / géing schousteren
mir
géifen / géinge schousteren
dir
géift / géingt schousteren
si
géifen / géinge schousteren
Condicional · Passado
ech
hätt geschoustert
du
häss geschoustert
hien / hatt / si
hätt geschoustert
mir
hätte geschoustert
dir
hätt geschoustert
si
hätte geschoustert
Imperativo · Presente
du
schouster!
dir
schoustert!

Fonte: ZLS / LOD · julho de 2026 · CC0

→