stotteren

Lëtzebuergesch
English
Français
Deutsch
Tipo
VRB
Verbo auxiliar
hunn
Particípio passado
gestottert

Pronúncia (AFI)

[ʃtˈotəʀən]

Notas de uso

Variantes ortográficas

São sugeridas apenas variantes verificadas pela fonte.

  • gestottert
  • stotter
  • stotteren
  • stotters
  • stottert

Conjugação verbal

Infinitivo
stotteren
Particípio passado
gestottert
Verbo auxiliar
hunn
Indicativo · Presente
ech
stotteren
du
stotters
hien / hatt / si
stottert
mir
stotteren
dir
stottert
si
stotteren
Indicativo · Pretérito composto
ech
hu gestottert
du
hues gestottert
hien / hatt / si
huet gestottert
mir
hu gestottert
dir
hutt gestottert
si
hu gestottert
Indicativo · Mais-que-perfeito
ech
hat gestottert
du
has gestottert
hien / hatt / si
hat gestottert
mir
hate gestottert
dir
hat gestottert
si
hate gestottert
Condicional · Presente
ech
géif / géing stotteren
du
géifs / géings stotteren
hien / hatt / si
géif / géing stotteren
mir
géifen / géinge stotteren
dir
géift / géingt stotteren
si
géifen / géinge stotteren
Condicional · Passado
ech
hätt gestottert
du
häss gestottert
hien / hatt / si
hätt gestottert
mir
hätte gestottert
dir
hätt gestottert
si
hätte gestottert
Imperativo · Presente
du
stotter!
dir
stottert!

Fonte: ZLS / LOD · julho de 2026 · CC0

→