hinzéien

Lëtzebuergesch
English
Français
Deutsch

Aussprooch (IPA)

[hˈintsɜɪən]

Hiweiser zum Gebrauch

Schreifvarianten

Nëmme vun der Quell kontrolléiert Variante gi virgeschloen.

  • higezu
  • higezunn
  • hinzéien
  • hinzezéien
  • hinzitt
  • hinzitts

Konjugatioun

Infinitiv
hinzéien
Partizip
higezunn
Hëllefsverb
hunn
Indikativ · Present
ech
zéien hin
du
zitts hin
hien / hatt / si
zitt (sech) hin
mir
zéien hin
dir
zitt hin
si
zéien (sech) hin
Indikativ · Passé composé
ech
hunn higezunn
du
hues higezunn
hien / hatt / si
huet (sech) higezunn
mir
hunn higezunn
dir
hutt higezunn
si
hunn (sech) higezunn
Indikativ · Plus-que-parfait
ech
hat higezunn
du
has higezunn
hien / hatt / si
hat (sech) higezunn
mir
haten higezunn
dir
hat higezunn
si
haten (sech) higezunn
Conditionnel · Present
ech
géif / géing hinzéien
du
géifs / géings hinzéien
hien / hatt / si
géif / géing (sech) hinzéien
mir
géifen / géingen hinzéien
dir
géift / géingt hinzéien
si
géifen / géingen (sech) hinzéien
Conditionnel · Passé
ech
hätt higezunn
du
häss higezunn
hien / hatt / si
hätt (sech) higezunn
mir
hätten higezunn
dir
hätt higezunn
si
hätten (sech) higezunn
Imperativ · Present
du
zéi hin!
dir
zitt hin!

Quell: ZLS / LOD · Juli 2026 · CC0

Zeréck an den Dictionnaire →